O nas

Drodzy goście,

Witamy w jednym z najpiękniejszych miejsc w staromiejskiej kotlinie na południowych stokach Gór Rychlebskich na wysokości 1022 metrów nad poziomem morza. Hotel Paprsek jest czynny przez cały rok, w tym są czynne restauracje i oferuje bogaty program sportów zimowych i letnich.

W okresie zimowym oferujemy trzy trasy zjazdowe o długości 1000-1300 m z największym snowparkiem w Republice Czeskiej, szkołą narciarską i przedszkolem, wypożyczalnią nart i snowboardów. Bezpłatny parking przy wyciągu i restauracja Vindoška. Przewóz narciarzy jest zabezpieczony przez kolejkę linową i mniejszym wyciąg narciarski.

W okolicy kilka razy w tygodniu skuter reguluje ponad 70 km biegowych tras narciarskich, w tym tras narciarskich na terenie Polski. Latem Paprsek. leźy na skrzyżowaniu tras pieszych i rowerowych szlaków, także skomunikowanych z polskimi trasami.

Historia chaty Paprsek

Domek został wybudowany w 1932 roku, w zaledwie cztery miesiące przez morawsko-śląskie Sudeckie Towarzystwo Górskie. W swoim czasie, był luksusowo wyposażony w centralne ogrzewanie, własną elektrownię, studnię, ciepłą i zimną wodę we wszystkich pokojach.

Pierwotna nazwa chaty to był domek „Śląski Dom” (Schlesierhaus).

Obecne Paprsek

Domek posiada 2,3,4 łóżkowe pokoje z łazienkami, telewizorem i Internetem. Czynna przez cały dzień restauracja, jadalnia dla gości, sauna, przestronna sala zabaw,  suszarnia do ubrań i butów. Panoramiczny taras połączony z łączką z kapliczką. Przeszłość i teraźniejszość chaty Paprsek

Wiadomości ogólne o chacie

Popularna, turystyczna chata Paprsek znajduje się w górach Rychlebskich, jednak jego historia, położenie i turystyczny wyraźnie przyporządkowuje ją do kręgu chat jesenickich. Leży na głównej grani czerwonego szlaku, prowadzącego ze Śnieżnika wzdłuż granicy czesko-polskiej poprzez Paprsek na Ramzova i dalej wzdłuż głównego grzbietu Jesenika.

W tym czasie w całej strefie Jesenik była już pewna liczba chat turystycznych, i kiedy konkurują ze sobą dwie organizacje turystyczne (niemiecki MSSGV i czeski KČST), był to dość atrakcyjny obszar między Králickým Sněžníkem i Ramzova o długości ponad 25 km jeszcze bez wybudowanych obiektów turystycznych. Dlatego wczesnych latach trzydziestych. MSSGV przedstawiciele Starego Miasta pod Sněžníkem postanowili zbudować na tym terenie nową chatę, która zapewniałaby turystom możliwość wyżywienia i zakwaterowania. Przy wyborze miejsca grał niemałą rolę fakt, że wspomniany obszar odwiedzany przez turystów zarówno z czeskiej strony granicy, a także z części dawnego pruskiego Śląska (obecnie w Polsce, Kłodzko).

Jako idealne miejsce został wybrany, ponieważ jest to rozległe zbocze płaskowyżu Titzhübel (dziś Výhled – 1030 m), znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie granicy, a także łatwo dostępne ze Starego Miasta. Ponadto, okazało się, że są to bardzo dobre tereny dla narciarzy zjazdowych i biegowych. Jednocześnie zapewniają piękne widoki na okolicę na zachodzie całej grupy Śnieżnika z pięknym lasem na południe do doliny rzeki Krupa i dalej w dolinie rzeki Morava, a wreszcie na grzbiecie Hruby Jesenik, rozciągający się od wschodu na południe (od Šeráku przez Pradziada, aż do Pecný).

Podstawowe idee wyglądu i funkcji nowej chaty została wytworzona przez członków sekcji MSSGV w Starym Mieście. Chata powinna spełniać wymagania najbardziej wymagających turystów, więc jest oczywiste doprowadzenie bieżącej ciepłej i zimnej wody oraz instalacji centralnego ogrzewania. W jego sąsiedztwie, stowarzyszenie postanowiło zbudować nawet własną elektrownię, która dostarczyła do chaty prąd. Całkowity projekt budowlany został zlecony mistrzowi budowlanemu Otto Held  z Hanušovic. Przed budową, jednak trzeba było zakupić ziemię i – co najważniejsze – przeprowadzić zbiórkę publiczną w celu uzyskania niezbędnej kwoty pieniędzy. Największe zbórki, pieniądzy potrzebnych do budowy chaty i elektrowni wodnej, miały miejsce w roku 1931. Należy zauważyć, że gromadzenie środków odbyło się w bardzo niekorzystnym okresie, gdy panował światowy kryzys gospodarczy, który także poważnie dotchnął obszary graniczne państwa czeskiego – to uzyskany wynik, jest jeszcze bardziej cenny.

Na jesieni tego roku, stowarzyszenie zatwierdziło sformułowanie wniosku o zakup gruntów i poleciło jego przewodniczącemu dr.Herbert Buhl reprezentowanie w imieniu stowarzyszenia w siedzibie urzędu, przyspieszenie wydzielenia gruntów i umożliwia również budowę nowych chat. Po trudnych negocjacjach, administracja Lasów zatwierdziła budowę nowej trasy turystycznej do góry Výhled,  nawet dla samochodów. Budowę chaty powierzono firmie braci Vodičkových ze Starego Miasta, którzy rozpoczęli pracę w maju 1932. W czerwcu została zbudowana elektrownia wodna i układ zasilający w wodę. Proces budowy było bardzo szybki i w końcu lipca już rozpoczęły się wykończeniowe. Uroczyste otwarcie chaty dla publiczności nastąpiło w niedzielę, 21 sierpnia 1932 roku, można było zrobić to wcześniej jednak należało wybrać datę, która będzie pasowała wśród innych świąt lub uroczystości w okolicy, tak aby zapewnić szeroki udział zwiedzających.

Stavba
Maj 1932 roku, budowa jest w pełnym rozkwicie

Nowa górska chata, położona na wysokości 1022 m, został nazwany Schleslerhaus (Śląski Dom). Oddzielne obchody zaczęły się w obecności wielu gości już w sobotę wieczorem. Przed chatą było rozpalone ogromne ognisko, które uzupełniło race i rakiety wypuszczone o wpół do ósmej wieczorem. Również na innych wzgórzach zapalono ognie tak witając nowego partnera, przez inne chaty. W swoim wystąpieniu wprowadzającym przy ognisku podsumował budowę chaty nauczyciel Coulon z Kunčicych, który podkreślił rolę rodziny Buhlových i mistrza budowniczego- Vodičky. Podziękował wszystkim pracownikom, którzy uczestniczyli w budowie chaty. W niedzielę rano w pięknym słońcu witany przez córkę burmistrza Buhla biskup pomocniczy dr.Joseph Schinzel. Obecne były, także delegacje z sąsiednich sekcji MSSGV – od Rýmařova, Breslau (dziesiejszy: Wrocław), Gliwic, a także goście z Wiednia i Berlina. Inne delegacje pochodziły z dalszej okolicy, np. Lipowy (59 osób Krnova (30), Opavy (40) itd Wszyscy z zadowoleniem przyjęli płytę z piosenkami wykonanymi przez piosenkarza ze Starego Miasta. Następnie biskup Schinzel poprowdził uroczystą mszę dla uczestników i poświęcił nowy obiekt.

Sama chata (lub raczej hotel górski) była jak na swoje czasy ~ niezwykle dobrze wyposażona dla turystyki letniej i sportów zimowych. Pierwszym najemcą został Johann Schnaubelt. Oprócz przestrzeni restauracyjmych, miał 8 oddzielnych pokoi z łacznie 40 łóżkami i dwa wieloosobowe z 36 dodatkowymi łóżeami. To tutaj był doprowadzony dopływ wody z ciepłą i zimną wodą oraz własna elektrycznośc. Było to odpowiednie miejsce odpoczynku dla turystów podróżujących do Śnieżnika od ówczesnej chaty Liechtenstein, i od Ramzova i Petrikova. Samochodem można było dostać się do Wielkiej Vrbna, gdzie dalsza droga już pieszo trwała około 25 minut. Goście z drugiej strony granicy przychodzili z Bielenthalu nad Nowym Bielendorf rzeki Białej. Chata szybko stała się bardzo popularnym miejscem turystycznym. Ilość odwiedzających nie zmniejszła się nawet zimą, gdyż stała się centrum dla narciarzy.

Według zachowanych zdjęć (z prasy) w lecie w pobliżu chaty uprawiane były rózne uprawy. Niemiecka historia Śląskiego domu ma swój koniec w maju 1945 roku, kiedy to chaty stają się własnością czeskigo państwa. Chata w tym czasie, dostaje nowe imię U Ráje. Nazwa ta była związana zarówno z pobliżem terenów chronionych Raj na zboczach góry Jivina i piękną okolicą chaty. W tym czasie było kilka lokatorów. Po r. 1948 chata przechodzi na własność Jednoty, potem Státních lesů (lasy państwowe) i ostatecznie staje się własnością na długie lata TOS Olomouc i zostaje nazwany chatą Paprsek. Po drobnych zmianach budowlanych służył dla pracowników firmy do rekreacji. Mimo to, był jednak, jako jeden z kilku podobnych obiektów przystankiem dla przyjeżdżających gości – przypadkowych turystów i narciarzy w zimie. Paprsek pozostał chatą i jest nadal popularnym miejscem dla turystów w górach.

W drugiej połowie lat 70-tych rozbudowano chatę o nowe budynki w sąsiedztwie. Służyły w dwóch trzecich personelowi chaty jako miejsce zakwaterowania, reszta jako reprezentacyjne apartamenty dla specjalnych gości. Chata wtedy miała pojemność 54 gości jednorazowo, zatrzymujący się w 2 i 3, 4 łóżkowych apartamentach. W jego sąsiedztwie wzniesiono też własny stok szkoleniowy o długości 500 m, wyciąg narciarski o stumetrowej różnicy wysokości, takich obiektów do tej pory zauważalnie brakowało. Tak aby zapewnić możliwość jazdy na nartach przy chacie i zaprzestać przemieszczanie się narciarzy do pobliskiego Petrikova. Chata  do tej pory zachowała swój pierwotny wygląd. Budynki, które kiedyś przeszły na własność firmy jako  obiekty rekreacyjne, zwykle są bardzo dobrze utrzymywane na bieżąco, tak, że w ich przypadku nie było potrzeby uciekania się do kosztownych remontów lub nawet odbudowy. U Paprsku był w tym czasie dobudowany, jedynie duży taras widokowy z przodu elewacji domku.

Transformacja stosunków własnościowych po 1989 r oszczędziła Paprsek – 1 maja 1993 roku w bezpośrednim sprzedaży, obiekt zakupiła Spólka z o.o. Mika. Nowy właściciel, pan Miloslav Mika rozszerzył ilość i jakość oferowanych usług. Już 31 maja 1993 została otwarta sauna. Latem goście mają możliwość jazdy konnej po okolicy. Wnętrze domku pełni zaspokaja potrzeby mieszkających gości i odwiedzających gości. W jadalni z piwem z beczki dostępnych jest 70 miejsc, a kolejne 40 miejsc znajduje się w jadalni dla gości. W lecie, a przy ładnej pogodzie także w zimie zapewnia miejsca do siedzenia na tarasie z widokiem na góry i dolinę Wielkiej Vrbna.

Nowe kierownictwo chaty chce rozszerzyć swoją ofertę. Jest już przygotowany projekt budowy kolejnego wyciągu narciarskiego o długości 1 km dla wymagających narciarzy.

W pobliżu chaty leży skrzyżowanie trzech szlaków turystycznych. Zielony szlak prowadzi przez Vetrov i Stare wzgórzu bezpośrednio do Starego Miasta (7km). Żółty znak zstępuje przez Wielką Vrbna do Niedzwiedziego Wąwozu, gdzie droga przecina niebieski szlag (który biegnie od doliny Adamovský także do Starego Miasta) i dalej do Branne, starożytnego i historycznego miasta. Dziś stoi stary zamek Kolštejn (od niemieckiego Goldstein), pierwotnie pilnuje starego szlaku handlowego z Moraw na Śląsk (granica Śląska biegnie przez Ramzovské siodło). Zamek został odrestaurowany od kilku lat, ponieważ jest w bardzo zniszczonym stanie.

Jednak najczęściej używanym szlakiem jest szlag czerwony. 20 km odległy masyw Śnieżnika biegnie przy szopie Niedźwiedzia pod Kunčickým grani (1066 m n.p.m.) do szopy granicznej oraz górze Granicznej (954 metrów) po raz pierwszy styka się z czesko-polską granicą, wzdłuż której prowadząc na obrysie najwyższego szczytu tej samej grupy górskiej – Kralický Śnieżnik (1423 m). Poniżej jej szczytu stała do roku 1971, chata o nazwie. Lichtenstein a na górze do roku 1973, kamienna wieża widokowa. Oba obiekty musiały zostać rozebrane z powodu zniszczenia. Na szczycie został mały słoń pomnik symbolizujący styk granic trzech historycznych krain – Czech, Moraw i Śląska. Poniżej szczytu znajduje się źródło największej morawskiej rzeki – Morawy.

Jednak znacznie bardziej używaną jest droga z Paprsku na Ramzovą, a dokładniej od Ramzovą do Paprsku. Ramzowa jest ze względu na łatwy dostęp: samochodem, pociągiem lub autobusem najczęstszym punktem wypadowym do szlaków turystycznych, zarówno w Jesionikach i górach Rychlebského. Podróż do oddalonego o 7 km Paprsku prowadzi najpierw obok popularnego ośrodka narciarskiego Petříkov, gdzie znajduje się kilka wyciągów narciarskich, stacja ratownictwa górskiego i wiele chat do wynajęcia. Za Petříkovem ścieżka wznosi się dość stromo na górę Trnovou (1001 m) i obok Císařskich idzie bezpośrednio do Paprsek.